ไม่กี่ชั่วโมงหลังทหารญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกกลางสงครามโลกครั้งที่สอง หลวงสมัญญาวิลาศค้นพบเด็กหนุ่มร่างกายเปลือยเปล่าหลงทางมาอยู่ที่สวนหลังบ้านจังหวัดพระนคร เขาไม่มีทางเลือกใดอื่นนอกจากรับเลี้ยงคนแปลกหน้าไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ทหารญี่ปุ่นจับจ้องและนำภัยมาถึงฝ่ายเสรีไทย ความสัมพันธ์แปลกประหลาดจึงเริ่มต้นในสวนขวัญรโหฐานห่างไกลผู้คน ที่นี่มีเพียงเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงผู้ฝักใฝ่ประชาธิปไตยกับเด็กหนุ่มผู้โปรดปรานบทร้อยกรองและประกาศว่า ...ตนเป็นมนุษย์ต่างดาว

คำนำ : ดายดวงดอกสนหล่นโรย

       ข้าพเจ้ามีข้อสังเกตอย่างหนึ่งเมื่อผ่านสัมพ์และรู้จักชีวิตมาแล้วประมาณหนึ่ง ข้าพเจ้าเคยนึกคิดว่า"รัก" ฟูมฟักขึ้นมาจาก"ความเหมือน" เราชอบภูเขาเหมือนกัน เราชอบอากาศหนาวเหมือนกัน เราชอบ อ่านหนังสือและฟังเพลงเศร้าเคล้าน้ำตาในท่วงทำนองเดียวกัน เธอเหมือนฉัน เราเหมือนกัน เรารักกัน...

       "ความต่าง" จึงถูกตีขลุมว่าเป็นบ่อเกิดของ "ความชัง" ความไม่ลงรอย การกลายเป็นอื่นที่เราจะตั้งแง่ ผลักไส และไม่ไยดี หากพบเจอสิ่งแผกไปจากบรรทัดฐานที่เรายึดมั่นถือมั่น ไม่ต้อง ไปไกลถึงว่าจะกลายเป็นรักหรือไม่ ทว่าสัมพันธ์นั้นอาจไม่มีแม้ โอกาสได้อุบัติขึ้นเลย

       นั่นเป็นสิ่งอันน่าเสียดายยิ่ง เพราะทุกสิ่งไม่ว่าเหมือน หรือต่างนั้นมี "ความงาม" อยู่ ถึงอย่างนั้นก็ตามที่ ข้อสังเกตข้างต้นของข้าพเจ้าพลัน เปลี่ยนไป เมื่อได้อ่าน ดายดวงดอกสนหล่นโรย ของ กิตติศักดิ์ คงคา ที่จะพาท่านทั้งหลายไปกำชาบนาฏกรรมแห่งชีวิตอันลิขิต ขึ้นมาอย่างสลับชับช้อน ทำให้เราเห็นว่า ความต่างอาจกลายเป็น รักไร้เงื่อนไข ขณะความเหมือนอาจสร้างรักที่มากเกินไปจนทำให้ ทุกสิ่งอย่างภินทน์พัง