นายพลจะแบ่งปันหัวใจให้กับใครไม่ได้ จะต้องมีฉันคนเดียว...มีฉันคนเดียวเข้าใจมั้ย เสียงของหล่อนแผดก้องสะเทือนไปทุกส่วนของคฤหาสน์พยับฝน มันเป็นความคั่งแค้นของวิญญาณร้ายที่ไม่ยอมไปผุดไปเกิด ตามแรงอาฆาตเพราะการตายที่สามีไม่นำพาตลอดชีวิตของนาง...

หยุด...คุณหญิง..! ตายแล้วยังไม่ไปสู่แดนสงบ ทำไมจะต้องมาหึงมาหวง อย่ามายุ่งกับผม... ! นายพลตะโกนตอบ พยายามมองหาที่มาของเสียงที่เปลี่ยนมุมดังขึ้นทั่วทุกทิศทาง เขาเหงื่อกาฬแตก

ฉันต้องยุ่ง...นายพลมิมีวันสมหวังกับนางแม่ม่ายนั่น แม้แต่อีเมียน้อยทั้งหลาย ฉันจะหักคอมันทีละคน... ทีละคน... นายพลรักพวกมันมาก ถึงขนาดปล่อยให้เมียตัวเองตายอย่างน่าทุเรศ ฉันจะไม่ทนอยู่กับความเจ็บปวดเหมือนคราวมีชีวิตอีกแล้ว ถึงคราวที่ฉันจะแก้แค้น สอนบทเรียนให้กับความใจดำของนายพล!