เขาเดินไปหยุดยืนอยู่หน้าตู้กระจกบรรจุวัตถุพิศวง เพ่งจ้องมองอย่างพินิจพิเคราะห์ไปที่ก้อนสีเทาในตู้ มองดูในระยะประชิดเช่นนี้ เห็นถนัดถึงอาการเต้นตุบน้อยๆ ตรงกึ่งกลางด้านบนของก้อนสมองมนุษย์

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

กลีบซับซ้อนตรงกลางหุบเข้าแล้วคลายออก เกิดเป็นอาการเคลื่อนไหวเนิบช้า และบางเบาเสียจนถ้าไม่สังเกตในระยะใกล้ ก็ไม่อาจแลเห็น มันเป็นก้อนสมองที่เคลื่อนไหวได้อย่างน่าอัศจรรย์ที่สุด

...มันยังมีชีวิตอยู่!